Quis ego sum

Mijn naam is Rachelle. Ik ben vierentwintig jaar en woon in Almere, waar ik alle zomers heb gelachen en alle winters heb gehuild. Waar elke lente een nieuw begin was, en waar elke herfst een regen van blaân.
Ik studeer Nederlandse Taal en Cultuur aan de Universiteit van Amsterdam. Mijn hart heeft zich binnen de Neerlandistiek gegeven aan Historische Letterkunde, met name de Renaissance. Ik heb een duidelijke en directe mening, een scherpe geest, een drang naar kennis.
Zoals de strijdende Odysseus over de wateren zijn weg naar Ithaka zocht, zo zoek ik mijn thuishaven: de waarheid. Zo zal ik zoeken en verdwalen, tot ik mijn eindbestemming heb bereikt. Zoals Poseidon hem de reis moeilijk maakte, zijn dood wenste en hem wilde grijpen met zijn kolkende wateren, zo zal de Moderniteit, haar aanhangers, haar krachtige denksystemen mij terug de Wereldse zee in willen trekken, door haar krachtige stroming, en haar (veraf-)Goddelijke status. Mijn zoektocht naar De Waarheid, Rechtvaardigheid, is als wat Ithaka is voor Odysseus; de enige bestemming.
Deze blog is dus volledig gefocust op die reis naar De Waarheid, het enige thuis is voor ieder mens. Want wie wil er niet wonen onder het gezag van De Waarheid en Rechtvaardigheid? Alleen blinden verafgoden de schaduw! Om die reden zul je op deze blog ook filosofische en ethische berichten kunnen vinden, maar omdat ik me wil etaleren met inzicht en kennis, zijn mijn gedachten eerder onrijp dan rijp om gepubliceerd te worden.
Daarnaast vertaal ik graag Vroegmoderne gedichten die ik graag op mijn blog zet. Hierbij geef ik toelichtingenen commentaar.
Op mijn blog zul je veel artikelen lezen van C.S. Lewis, een slimme man uit de vorige eeuw die ik graag als leermeester had gehad. Hij heeft mijns inziens zicht op de Waarheid, en zicht op veel meer dingen. Een man die in zijn tijd al inging tegen de opkomende Moderne Denksystemen. Derhalve zal ik veel berichten schrijven over zijn gedachtengoed en dit koppelen aan deze tijd. Ook zijn benadering van Literatuur zal ik uiteenzetten, omdat ik op mijn eigen studie word vastgetekend in een unilaterale literatuurtheorie; een theorie die alleen de moderne lust naar wanorde bevredigt. Ik laat me dus leiden door Lewis. Ik wil zijn leerling zijn.
Als laatse zul je op mijn website eigen gedichten vinden onder het kopje ‘Lyriek’. 

Literatuur

Letterkunde. Literatuur. Een van de mooiste dingen die er zijn. Door te lezen word je wel duizend mensen en blijf je toch jezelf. Een gedicht is een prachtig stukje vakmanschap; het bestaat uit gedachten én een verheven vorm.. Of nou, de literatuur van vóór de twintigste-eeuw.
De moderne literatuur gaat om één ding: de unieke gedachten van de auteur. Wat natuurlijk niet alleen heel oppervlakkig is, want waarom zijn die gedachten de moeite waard om te lezen? Elke eeuw heeft huilende tienermeisjes, verliefde jongens, jaloerse liefdes etc. Wat maakt het nou rendabel om te lezen wat iedereen voel, alle eeuwen, alle mensen? Wellicht herkenbaarheid, maar verder dan dat kom je niet. Wat vooral mooi aan literatuur is de gedachten die verpakt zijn in mooie woorden en een mooie vorm. De vorm die complex is, en kennis, creativiteit en vaardigheid vraagt van de auteur. Zoals Lewis het zo mooi zegt:

‘It is easy to forget that the man who writes a good love sonnet needs not only to be enamoured of a woman, but also to be enamoured of the Sonnet.’

Helaas lijkt deze regel niet te gelden in de moderniteit. Daar gaat het vooral om ‘de gedachten’. Iedereen maakt (zogenaamd) kunst, iedereen is even vaardig, het ene is louter meer jouw smaak; ‘alles is kunst’ is de norm. Waar ik kunst zie als climax van vakmanschap – zoals een kathedraal -, daar is voor de moderne mens een hoopje stenen al kunst, zolang je die zelf maar bij elkaar hebt gelegd.
Dit is natuurlijk een onlogische gedachte en vooral democratisch en om ieder mens te kunnen verafgoden om zijn oppervlakkige gedachten, en talentloze en niet-aanwezige vaardigheid.
Op mijn studie is deze norm ook aanwezig, of nou, het is zelfs de enige juiste manier om naar literatuur te mogen kijken. Literatuurkritiek is eenzijdig en richt zich alleen op de boodschap van de auteur, het degradeert literatuur tot louter een (journalistiek) medium die denksystemen, machten, onjuistheden van het verleden en heden tentoonstelt.
Ik erger me hier al aan sinds de eerste dag dat ik letterkunde studeer. In het begin wist ik niet waar mijn opstandheid vandaag kwan; het voelde gewoon niet goed. Nu weet ik wel de bakermak. Omdat mijn studie vastzit in deze moderne denksystemen, alles verwerpt wat ook maar een beetje ‘objectiviteit’ in zich heeft, gelast dit mij te zoeken naar een andere leermeester: C.S. Lewis. Ik wil me verrijken door zijn inzichten, en zijn benadering van literatuur. Hopelijk geeft Lewis mij de wapens en kracht in mijn strijd tegen deze moderne denksystemen. In de strijd tegen subjectiviteit. Al deze moderne denksystemen lijken zo onschuldig, zo goed. Want, zegt de moderne mens, wie wil nou niet vrijheid? Dat is toch goed? Wie wil nou niet gelijkheid, dat is toch goed? wie wil nou niet altijd zelf ook kunst maken, dat is toch eerlijk? Een objectief systeem is toch als een tiran, zegt de moderne mens, want wij moeten toch zelf bepalen wat goed is? Goede literatuur, goede waarden en een goed moraal? Ik zeg tegen deze mensen dat ze gelijk hebben, het lijkt inderdaad allemaal zo goed, het lijkt alsof we dit willen, en zelf moeten willen. Maar ik zeg de mens: de duivel doet zich voor als een engel des lichts.

Lauwerkrans

Mijn website kenmerkt zich met een lauwerkrans. De lauwerkrans is al eeuwenlang het symbool voor winnaars, verhevenheid. Wie de Olympische Spelen won in het oude Griekenland, kreeg een Lauwerkrans. De Romeinse (dicht)god Apollo draagt een Lauwerkrans. Julius Caesar kwam Rome binnen als overwinnaar, mét een Lauwerkrans. Wie een lauwerkrans draagt is de beste, de winnaar, de verhevene.
In de Reinaissance kwam deze symboliek van de Lauwerkrans niet alleen terug in schilderijen, maar ook in de poëzie. De auteur die afgebeeld wordt met een lauwerkrans, is dus niet zomaar een auteur, maar een verheven auteur, de beste. Het is de mooiste prijs die je kon verdienen in de Renaissance.
Het feit dat ik een lauwerkrans op mijn website heb staan is niet omdat ik mezelf zie als verheven, of de beste, maar om andere redenen. Allereerst: 1) Esthetisch. Ik vind het een mooi beeld van de Renaissance, van de vroegere tijden waarin vakmanschap erkent werd en beloond met de krans. Dus niet omdat ik zelf dat vakmanschap bezit, maar omdat ik geloof in de kunst als climax van een vaardigheid. 2) De Waarheid moet uiteindelijk zegevieren, dan wellicht niet in de wereld maar ik hoop in de mens. De Waarheid (en God) draagt deze Lauwerkrans. De Rechtvaardigheid draagt deze Lauwerkrans. Het eeuwige en objectieve draagt deze Lauwerkrans. 3) De auteurs en denkers die ik op een bijzondere manier een plekje geef, verdienen die lauwerkrans. Zij leveren een bijdragen aan mijn denkwijzen, zij zijn de bril in mijn vage wereldse zicht.

Geestesminnen

C.S. Lewis

C.S. Lewis was een belangrijkte en populaire Engelse schrijver in de vorige eeuw. Hij was niet alleen bekend op zijn Narnia-boeken (waar de meesten hem van zullen kennen), maar ook ontving hij veel populairiteit en lof door zijn intellectuele bijdragen als apologeet van het christelijk geloof. Hij schreef vele essays, over God, ethiek, filosofie én letterkunde. Lewis was namelijk letterkundige.
Lewis studeerde zowel klassieke talen als Engelse literatuur. Hij werd uiteindelijk hoogleraar van de Engels Renaissance en Middeleeuwse-letterkunde.
Een geestesminnen is Lewis, omdat ik niet verrassend vaak hetzelfde denk en vind als hij (alsof hij mijn leraar kon zijn). Ook voel ik me met Lewis verbonden omdat hij precies lijkt te weten hoe de werkelijkheid in elkaar zit, en juist daar ben ik naar op zoek: de waarheid. Rechtvaardigheid.
Lewis was een buitengewone intelligente en slimme man. Net als hij ben ik geïnteresseerd in de letterkunde, waardoor ik me me door hem graag laat onderwijzen door zijn werken te lezen en op mijn blog mijn nieuwe literauurinzichten publiceer.